De kop is eraf!
Donderdag 25 september was het zover, de eerste wedstijd van seizoen ’25-’26. Vol goede moed stapten we in de auto richting Beneden Leeuwen waar Isala’77 ons op wachtte. Het tijdstip was gunstig, 65% van het team had zelfs nog een koffie kunnen drinken. Bij binnenkomst struikelde we over de reclame voor no-jump-volleybal, we lieten ons niet uit het veld slaan door de negatieve tekst en spraken al snel van keep-your-feet-on-the-floor-volleybal. Al zoekend naar de kleedkamer werden we ook niet verleid tot sjoelen of indoor jeu de boules. We hadden maar één doel: Volleybal. Even wennen aan de zaal, voelde toch een beetje klein, lekker vlot ingespeeld.
De eerste set begon, wat timide en stil keken we af en toe naar links en naar rechts. Het penetratiesysteem werd goed uitgevoerd, Sanne was continue zichtbaar en klaar voor de 2e bal. Toch ging met 25-8 ging de eerste set naar Isala. De 2e set gingen we er beter in, er werd geroepen en het spel werd dynamischer, het werd zelfs 14-14, er werd redelijk gepast en van verschillende kanten aangevallen, maar op het einde gaf Isala even gas en ging er met de set vandoor 25-19. Bijschaven op positie in de servicepass en een paar rake ballen van Maarten, maar ook de derde set mocht niet meer terug naar Gorinchem: 25 -16. De afstand wat bij het systeem hoort begon zijn tol te eisen en daarbij hadden we het moeilijk met de service van de rode nummer 3. De boomlange midden stond daarbij aan het net, op advies van Richard hebben we nog 10 punten gescoord door een bal diep in de hoeken te spelen. Basis blijft de pass, werd besproken in de derde helft. Voor ons gevoel weinig aangevallen, maar dat kan ook het effect zijn van het nieuwe systeem, met drie aanvallers krijg je als individu minder ballen aan het net. Geheel volgens de planning van André liepen we om 21.10 van het veld. Al met al niet gek tegen de gevierde nummer 1 van de competitie om het seizoen zo te starten, we zijn warm.